Verzetsstrijders in de Montagne Noire: het Corps Franc, CFMN (1944)

Langs de wegen van de Montagne Noire (Tarn en Aude) herinneren stèles en monumenten eraan dat hier vroeger gevechten plaatsvonden tussen een klein aantal mannen, licht bewapend, maar vastberaden en georganiseerd, en de veel talrijkere en beter uitgeruste Wehrmacht.

De oorsprong

Het Corps Franc de la Montagne Noire (CFMN) ontstond uit de wil van verschillende mannen die eenvoudigweg weigerden zich bij de nederlaag en de bezetting neer te leggen.

Twee mannen in het bijzonder: Roger Mompezat en Henri Sévenet. De geallieerde generale staf in Londen gaf hun definitief toestemming voor de oprichting van een eenheid die in de Montagne Noire zou worden gestationeerd, en verleende materiële steun.

Vanaf 1943 vonden de eerste wapendroppings per parachute plaats, met het oog op de bewapening van de toekomstige eenheid.

Op 20 april 1944 werd in Castres besloten tot de oprichting van het Corps Franc de la Montagne Noire.

/. . .

Een samengestelde strijdmacht

De kracht van het Corps Franc de la Montagne Noire lag er ook in dat het een afspiegeling was van Frankrijk, in al zijn diversiteit. Er waren beroepsmilitairen, maar ook burgers, inwoners van de Tarn en de Aude, «Ch’tis», Bretons en Normandiërs, Elzassers en Lotharingers (die uit de Wehrmacht waren gedeserteerd), Belgen, Russen, Spanjaarden (republikeinen), Italianen, Belgen, Polen, een Nederlander, een Amerikaan en een Engelsman. Alle religies waren vertegenwoordigd: atheïsten, joden, christenen, moslims. Sommige doden werden geëerd met het voorlezen van de Koran, anderen werden volgens de christelijke ritus begraven… Een strijdmacht die uiteindelijk al een afspiegeling was van het Frankrijk van vandaag?

Een zeker gevoel voor rechtvaardigheid en menselijkheid

Na de strijd bij La Rouge namen de mannen van het CFMN het risico om een van hun Duitse gevangenen, die ernstig gewond was, naar het ziekenhuis van Mazamet te brengen. In de vroege ochtend overhandigde kapitein Manquené, arts van het Corps Franc, de gewonde man samen met een brief aan enkele verbouwereerde Duitse verpleegsters… Volgens een toespraak van J. de Kervenoael zei de Duitse soldaat toen: «Wanneer de vrede is teruggekeerd, zullen we blij zijn u bij ons thuis te verwelkomen».

/ . . .